Życie z historiami MG

Silniejsza niż moja słabość: historia Devi z MG

„Nigdy nic nie osiągniesz.”

"Bezużyteczny."

Słowa te zapisały się w mojej pamięci odkąd byłem bardzo młody.

Trudności z oddychaniem, żuciem, połykaniem i mówieniem to tylko niektóre z objawów, których doświadczam każdego dnia. Z tego powodu nadszedł czas, kiedy prawie w nie uwierzyłem – że może to wszystko, co życie dla mnie przygotowało, że to będzie życie, które jest mi przeznaczone.

Nazywam się Devi, jestem najstarsza z dwójki rodzeństwa. Miałam szczęśliwe dzieciństwo. W rodzinie było nas czworo – ojciec, matka, młodszy brat i ja. Mieszkaliśmy w małym, skromnym domu w miejscowości Bato w prowincji Camarines Sur na Filipinach. Bawiłam się swobodnie, jakby jutro nie istniało. Ale w jednej chwili wszystko się zmieniło.

Moja matka zachorowała. Ojciec zrobił wszystko, co w jego mocy, żeby pomóc jej wyzdrowieć, ale niestety nie przeżyła. Straciłem matkę w wieku dziewięciu lat.

W tak młodym wieku los wystawił mnie na próbę. Zostałam z obowiązkami wykraczającymi poza moje lata – nie tylko jako siostra, ale i matka – wobec mojego sześcioletniego brata, podczas gdy mój ojciec pogrążał się w pracy, aby zapewnić nam byt i złagodzić ból po stracie matki. Staraliśmy się żyć normalnie, mimo że już nigdy nie było tak samo.

Kiedy osiągnąłem wiek dojrzewania – dokładnie 13 lat – zacząłem czuć, że coś jest nie tak z moim ciałem. Doświadczałem silnego zmęczenia, osłabienia i częstych epizodów, w których nagle uginały się pode mną kolana, powodując upadek. Początkowo myślałem, że to normalne. Ale z czasem objawy się nasiliły: opadające powieki, podwójne widzenie, trudności z przełykaniem i mówieniem. W końcu nie mogłem już chodzić ani mówić.

„Dlaczego, Panie? Dlaczego ja? Czym sobie na to zasłużyłem?”

‎To były pytania, na które nigdy nie znalazłem odpowiedzi.

Straciłam wolę życia. Moje niepewności narastały. Zazdrościłam ludziom w moim wieku, którzy prowadzili normalne życie – chodzili do szkoły, mieli przyjaciół, żyli swobodnie. Tymczasem ja byłam przykuta do łóżka, nie mogłam się ruszać, jeść samodzielnie, mówić.

Krótko mówiąc, stałem się niepełnosprawny.

Moja rodzina robiła wszystko, co w jej mocy, aby pomóc mi wyzdrowieć lub przynajmniej dowiedzieć się, na co choruję. Jednak z powodu ograniczeń finansowych i starych przekonań, często trafiałem do uzdrowicieli zamiast do odpowiedniej opieki medycznej.

W końcu całkowicie zrezygnowałem z leczenia. Nadszedł czas, kiedy nawet moja rodzina prawie zaakceptowała mój stan, czekając na dzień, w którym moje życie się skończy.

Przez cztery lata byłem przykuty do łóżka.

Pewnego dnia, gdy mój stan stał się krytyczny, w końcu trafiłem do szpitala. Tam poznałem człowieka, który wszystko zmienił – dr. Elgara. W wieku 17 lat zdiagnozowano u mnie miastenię gravis. Przepisał mi Mestinon (pirydostygminę) i w mgnieniu oka odzyskałem siły i znów mogłem mówić.

Radość, którą odczuła moja rodzina, była nie do opisania – mieszała się ze smutkiem, ponieważ dowiedzieliśmy się, że na moją chorobę nie ma lekarstwa.

Od tego dnia nadzieja powróciła do mojego serca. Zaakceptowałem swój stan i zacząłem się o nim uczyć, nawet słysząc, jak ludzie mówią: „Nigdy niczego w życiu nie osiągniesz”. Potraktowałem ten dzień jak moje drugie życie, dar, którego nie chcę zmarnować.

Dołączyłam do grupy wsparcia na Filipinach, gdzie dowiedziałam się więcej o swojej chorobie i poznałam ludzi, którzy naprawdę mnie rozumieli. Moje życie powoli wracało do normy.

Wierzę, że nie możemy cofnąć straconych lat, ale zawsze możemy iść naprzód. Ukończyłam edukację w ramach Alternatywnego Systemu Nauczania i wróciłam do mojej pierwszej miłości – śpiewania. Nie pozwoliłam, by moja choroba powstrzymała mnie przed realizacją marzeń, które kiedyś odłożyłam na później.

Życie wciąż nie jest łatwe. Do dziś biorę leki, regularnie chodzę na badania kontrolne i zmagam się z wieloma dniami, zarówno fizycznymi, jak i emocjonalnymi. Kochałam i straciłam, ale zostałam pobłogosławiona dzieckiem, które teraz wychowuję sama, z całą siłą, jaką mam.

Dziś stoję nie jako ktoś zdefiniowany przez chorobę, ale jako ktoś ukształtowany przez odporność. Miastenia gravis może być częścią mojej historii, ale nigdy jej nie zakończy. Jestem czymś więcej niż moją słabością, czymś więcej niż wypowiedziane przeciwko mnie słowa i czymś więcej niż ból, który znosiłem.

Do każdego, kto czuje się złamany, zapomniany lub pokonany – pamiętajcie: jesteśmy ważniejsi niż nasze problemy. Akceptacja i zdolność adaptacji nie są oznakami poddania się, lecz aktami siły.

Diagnoza to nie wyrok śmierci. Porażka to nie koniec drogi. Dopóki oddychamy, istnieje cel. I dopóki wierzymy, Stwórca wciąż pisze piękny plan dla naszego życia.

‎