Ik was pas 16 toen me werd verteld: "Je hebt myasthenia gravis", en op dat moment veranderde mijn hele leven. Ik was jong, een atleet die voetbalde en atletiek deed – en ik was ook best goed. Maar bijna van de ene op de andere dag was het allemaal verdwenen. Ik kon niet meer lopen, praten, slikken en uiteindelijk zelfs niet meer ademen. Ziekenhuisopnames werden de norm – net als beademing.
Tijdens een van mijn vele ziekenhuisopnames stond er een arts aan mijn bed en vertelde me dat het tijd was om mijn lot te accepteren, dat dit gewoon was hoe mijn leven eruit zou zien. Ik kon niet praten, dus pakte ik het notitieblok naast me en krabbelde één woord dat alles veranderde: NEE. Dat "nee" werd mijn reddingslijn. Het droeg me door jaren van tegenslagen, behandelingen en moeizaam behaalde overwinningen.
Ik maakte mijn school af. Ik bouwde een carrière op. Ik trouwde. Ik werd moeder. En in 1997 organiseerde ik de eerste jaarlijkse MG Walk in mijn geboorteplaats. Na 20 jaar de MG Walk te hebben georganiseerd, nam ik een stap terug om me te concentreren op nieuwe doelen en niet lang daarna raakte ik in remissie.
Het is zes jaar geleden dat ik MG-VRIJ ben geweest en ik voel me ongelooflijk gezegend dat ik dit punt heb bereikt. Terugkijkend was de strijd tegen MG echt mijn eerste marathon – onvoorspelbaar, slopend en soms eenzaam. Het leerde me geduld, doorzettingsvermogen en hoe ik moest blijven doorgaan, zelfs als vooruitgang onmogelijk leek.
Nu, op 52-jarige leeftijd, train ik voor de TCS New York City Marathon van 2025. Ik loop voor iedereen die nog steeds tegen deze ziekte vecht. Deze race gaat niet alleen over het behalen van de finishlijn, het is een moment om de cirkel rond te maken. Een ode aan veerkracht en het bewijs dat je je doelen nooit opgeeft, hoe lang ze ook duren.
Overweeg alstublieft om mijn reis te steunen en een donatie te doen. Zo helpen we MG-onderzoek te financieren, meer bewustzijn te creëren en hoop te geven aan degenen die nog steeds vechten.
Steun Kelley's Run