Dane z elektronicznej dokumentacji medycznej potwierdzają, że wyniki leczenia COVID-19 są gorsze u pacjentów z miastenią gravis, którzy są starsi lub mają trudności z połykaniem
Istnieje obawa, że osoby żyjące z miastenią gravis (MG) mogą być bardziej narażone lub mieć gorsze rokowania z powodu zakażenia COVID-19. Nasi współpracownicy przeanalizowali wyniki zakażenia COVID-19 u pacjentów z miastenią gravis i porównali je z wynikami osób bez miastenii gravis, korzystając z elektronicznej bazy danych dokumentacji medycznej Optum® obejmującej ponad 700 szpitali. Do badania włączono pacjentów, u których w okresie od 1 marca 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. potwierdzono laboratoryjnie COVID-19 z dodatnim wynikiem testu PCR na obecność SARS-CoV-2.
Pacjenci z MG zostali zidentyfikowani na podstawie kodów diagnostycznych. Wśród pacjentów bez MG, reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), toczeń rumieniowaty układowy (SLE) i stwardnienie rozsiane (SM) zostały dodatkowo zidentyfikowane za pomocą odpowiednich kodów diagnostycznych. W ten sposób wyodrębniono 5 grup pacjentów: z MG, RZS, SLE, SM i bez MG. Wyniki zakażenia COVID-19, w tym hospitalizacja, przyjęcie na OIOM, stosowanie respiratora i zgon, porównano między grupami, uwzględniając wiek, płeć, rasę, choroby współistniejące, stosowane metody leczenia, występowanie trudności w połykaniu i oddychaniu oraz miesiąc rozpoznania COVID-19.
W badaniu wzięło udział łącznie ponad 400 000 osób, z czego 377 w grupie z MG i ponad 97% pacjentów bez żadnej z wyżej wymienionych chorób zakwalifikowało się do grupy bez MG. W porównaniu z grupą bez MG, osoby z grupy z MG były starsze, częściej rasy białej i częściej występowały u nich choroby współistniejące. Pacjenci z MG i zakażeniem COVID-19 częściej byli hospitalizowani (38%) w porównaniu z grupami z reumatoidalnym zapaleniem stawów, toczniem rumieniowatym układowym (SLE), stwardnieniem rozsianym (SM) i bez MG (odpowiednio 26%, 24%, 24%, 14%).
Ryzyko przyjęcia na OIOM w grupie MG było wyższe niż w pozostałych grupach po uwzględnieniu zmiennych współzależnych. Stosowanie respiratora (3.7%) i zgon (10.5%) były częstsze w grupie MG w porównaniu z grupą bez MG, jednak różnice te nie były istotne statystycznie po uwzględnieniu zmiennych współzależnych. W grupie MG wiek 75 lat i więcej oraz trudności w połykaniu były istotnie związane z ryzykiem zgonu po uwzględnieniu innych różnic. Leczenie objawowe, przewlekła terapia immunosupresyjna lub dożylne podawanie immunoglobulin w ciągu 6 miesięcy przed zakażeniem COVID-19 nie miało istotnego wpływu na wyniki w grupie MG.
W badaniu wykorzystano obszerny zbiór danych populacyjnych, aby porównać przebieg zakażenia COVID-19 u pacjentów z MG i innymi grupami chorób, a także zidentyfikować czynniki ryzyka gorszego rokowania u pacjentów z MG. Autorzy przyznają, że badanie ma ograniczenia, w tym jest retrospektywne, nieznana jest trafność zastosowania kodu diagnostycznego do identyfikacji pacjentów z MG oraz brak możliwości określenia ciężkości choroby ani dawki leków. Niemniej jednak wyniki badania mogą dodatkowo pomóc w podejmowaniu decyzji i poradnictwie dotyczącym szczepień, leczenia podtrzymującego i wdrażania nowych terapii w czasie pandemii.
Bezpieczeństwo szczepionek przeciwko COVID-19 u osób z MG
Osoby z chorobami autoimmunologicznymi często obawiają się zaostrzenia choroby wywołanego szczepieniem. W badaniu obserwacyjnym przeprowadzonym przez Farinę i wsp. (ii) 104 osoby z MG, które otrzymały co najmniej jedną dawkę szczepionki przeciwko SARS-CoV-2, zostały przebadane pod kątem nasilenia objawów MG po szczepieniu. Zaostrzenie MG zdefiniowano jako nawrót objawów MG trwający co najmniej 24 godziny w ciągu 4 tygodni po zakażeniu SARS-CoV-2 lub szczepieniu. Do pomiaru objawów przed i po szczepieniu zastosowano klasyfikację MGFA i klasyfikację statusu po interwencji (PIS). Dane zebrano z dokumentacji medycznej i wywiadów.
Spośród 104 pacjentów, 94% otrzymało co najmniej dwie dawki, a 64% trzecią dawkę przypominającą. U 79% stwierdzono obecność przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholiny, u 8.6% przeciwciał przeciwko MuSK, a u 11.5% przeciwciała nie występowały. W momencie szczepienia większość pacjentów (83.6%) miała minimalne objawy MG lub nie występowały one wcale, a co najmniej 80% pacjentów przyjmowało immunoterapię. Średni czas trwania choroby wynosił 16 lat, a pacjenci byli obserwowani średnio przez 91 dni.
Najczęstszymi objawami po szczepieniu przeciwko COVID-19 były ból i gorączka. Nasilenie objawów MG zaobserwowano w ośmiu przypadkach (7.7%), częściej u osób z przeciwciałami MuSK. Większość objawów pogorszenia uznano za łagodne i ustąpiła samoistnie w 75% przypadków. Ogólnie rzecz biorąc, nie zaobserwowano różnic w stopniach ciężkości choroby, gdy porównano klasę MGFA-PIS przed szczepieniem i podczas ostatniej wizyty kontrolnej.
Niniejsze badanie potwierdza bezpieczeństwo i tolerancję szczepionki przeciwko COVID-19. Do ograniczeń tego badania należy retrospektywny charakter, który może prowadzić do zaniżania zgłaszanych objawów. Niemniej jednak bardzo niska liczba zgłaszanych powikłań w tej populacji jest uspokajająca i zgodna z oczekiwaniami, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo innych szczepionek dla pacjentów z MG. Kohorta objęta badaniem charakteryzowała się dość długim czasem trwania choroby, a u większości pacjentów objawy MG były dobrze kontrolowane, dlatego możliwość uogólnienia tych danych może być ograniczona.
[1]Kim Y, Li X, Huang Y, Kim M, Shaibani A, Sheikh K, Zhang GQ, Nguyen TP. Wyniki leczenia COVID-19 u pacjentów z miastenią gravis: analiza elektronicznej dokumentacji medycznej w Stanach Zjednoczonych. Front Neurol. 28 marca 2022;13:802559. doi: 10.3389/fneur.2022.802559. PMID: 35418937; PMCID: PMC8996116.
[1]Farina A, Falso S, Cornacchini S, Spagni G, Monte G, Mariottini A, Massacesi L, Barilaro A, Evoli A, Damato V. Bezpieczeństwo i tolerancja szczepionki przeciwko SARS-Cov-2 u pacjentów z miastenią: doświadczenie wieloośrodkowe. Eur J Neurol. 7 kwietnia 2022 r. doi: 10.1111/ene.15348. Publikacja elektroniczna przed drukiem. PMID: 35390184.
[1]Law N, Davio K, Blunck M, Lobban D, Seddik K. Doświadczenie miastenii gravis: analiza prowadzona przez pacjenta. Neurol Ther. 2021 grudzień;10(2):1103-1125. doi: 10.1007/s40120-021-00285-w. Epub 23 października 2021. PMID: 34687427; PMCID: PMC8540870.
[1]Nowak RJ, Coffey CS, Goldstein JM, Dimachkie MM, Benatar M, Kissel JT, Wolfe GI, Burns TM, Freimer ML, Nations S, Granit V, Smith AG, Richman DP, Ciafaloni E, Al-Lozi MT, Sams LA, Quan D, Ubogu E, Pearson B, Sharma A, Yankey JW, Uribe L, Shy M, Amato AA, Conwit R, O'Connor KC, Hafler DA, Cudkowicz ME, Barohn RJ; Zespół badania NeuroNEXT NN103 BeatMG. Badanie fazy 2 rytuksymabu w uogólnionej miastenii gravis z dodatnim wynikiem testu na obecność przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholiny: badanie BeatMG. Neurology. 2021 grudzień 2;98(4):e376–89. doi: 10.1212/WNL.0000000000013121. Publikacja w formacie e-book przed drukiem. PMID: 34857535; PMCID: PMC8793103.